Kringhuis ‘De VijFer’

Dispuut Appoggiatura vindt haar oorsprong in het laatste kringhuis wat NSA rijk is geweest: kringhuis de vijFer. Dit kringhuis, diep in het oosten van Amsterdam, werd in het leven geroepen in het jaar van bestuur ‘Sursum Corda’ (veertiende bestuur der NSA) om de voortgaande groei van NSA op te vangen.

Het symbool van de vijFer was het shirt. Het was het enige kringhuis met eigen kleding. Op de rug van het shirt staat een afbeelding van een druppel met daaronder de kringen die de druppel in het water maakt. Dat is het symbool: veel druppels samen vormen een vijFer, de kringen zetten de vijFer in beweging. Kringhuis de vijFer was een uitzonderlijk kringhuis. Zo waren er al A.V.V.’s (algemene vijFer vergaderingen) en was er een weekend. Verder was iedereen bij de vijFer nieuw: er was nog geen traditie, geen pikorde en geen continuïteit.

Ontstaan Appoggiatura

Nadat de Algemene Vergadering het voorstel van bestuur Sursum Corda om over te gaan tot een disputenstructuur met een grote meerderheid had aangenomen, moest de vijFer gaan nadenken over haar toekomst. Er moesten drie belangrijke beslissingen worden genomen: Wat zal de identiteit van het nieuwe dispuut zijn, hoe zal het heten en wie zal het gaan voorzitten?

Die laatste beslissing bleek het gemakkelijkst. Met de woorden van Ruben Altena: “Iedereen begon mijn naam te roepen, dus ik dacht: oké, dan doe ik het wel”.

Het kiezen van de naam van het nieuwe dispuut was een veel lastiger klus. Na een lange A.V.V. boven in het N.A.P. werd diep in de nacht door middel van stemming gekozen voor de naam ‘Artaban’. Het voorstel om de vijFer te blijven heten, en het voorstel van Ruth om de naam te veranderen in Appoggiatura haalden het die avond niet. Op deze zelfde avond werd de leus ‘Primus inter Pares’ , hetgeen betekent ‘eerste onder de gelijken’. Nog één traditie werd hier geboren. Omdat er geen hamer aanwezig was, maar wel een soeplepel, is dat ook nu nog het instrument waarmee de voorzitter van het dispuut de vergaderingen leidt.

In de week na deze historische vergadering werd al snel duidelijk dat er grote ontevredenheid bestond over de nieuwe naam. Tijdens de allerlaatste kringavond van het jaar werd daarom de discussie weer opgerakeld. Wederom konden de voor- en tegenstanders van de verschillende namen hun verhaal doen. Na een vurig debat bleven er twee namen over. Er was een redelijk grote groep die de naam eenvoudigweg ‘de vijFer’ wilde laten, de anderen leken over het algemeen voor het mediterrane en culturele ‘Appoggiatura’ te gaan. De naam ‘Artaban’ was nu definitief gesneuveld. Na een stemming veranderde het dispuut haar naam in Appoggiatura, een naam die op veel meer instemming en tevredenheid van de leden kon rekenen dan het eerder ‘Artaban’.

Het eerste jaar

In de discussie over de naam was al herhaaldelijk naar voren gebracht dat de naam van het dispuut toch eerst en vooral een uitdrukking moest vormen van de identiteit van het dispuut. Wat deze identiteit echter precies wás, bleef een beetje vaag. Woorden als ´kunstzinnig´, ´cultureel´, ´maatschappelijk´, ´Italiaans´, ´muzikaal´, ´pioniers´, ´divers´ en ´warm´ vielen regelmatig, maar vooral werd benadrukt dat een identiteit ons niet hoefde te bepalen, maar dat de leden de identiteit van zichzelf al hadden en de dispuut identiteit dus als vanzelf zouden vormen en uitdragen. Daar wilden we ons niet op vastleggen en dat gaf zelf al weer wat aan over de identiteit van ons dispuut: ruimte voor verschillen en verandering staat hoog in het vaandel. Sterker nog: wij zijn ons er van bewust dat die ons juist verrijken en pas maken tot Appoggiatura.

Aan het einde van het jaar nam Nestor en dispuut voorzitter Michiel Zijp afscheid van de vereniging. Daarbij besloot hij de openstaande borrelschulden van het dispuut kwijt te schelden. Daarom hebben wij de gewoonte Michiel Zijp van gratis bier te voorzien als hij een dispuutborrel bezoekt.