Verslag Brasactie Appoggiatura, Pampus, Aemstel.

Gerko Tempelman 2 september 2010  

‘Wat de kip Gijsbrecht was voor Aemstel,
en de DV voor Pampus,
was Appo voor Appo.’

Toen wij met Appoggiatura op een gewone woensdagavond in 2008 op onze kringlocatie gezamenlijk de maaltijd genoten en ons voorbereiden op het dispuutuur, kwamen geruchten ons ter ore dat dispuut Aemstel de dispuutvoorzitter (DV) van Pampus had ontvoerd. Reden hiervoor dat het snode dispuut Pampus kort daarvoor de kip Gijsbrecht van den Aemstel had gebrast, om redenen die mij ontschoten zijn maar gezien de importantie van de objecten zowel als disputen ook niet veel verdere toelichting behoeft.

 Pampus had dus die kip, en Aemstel had de DV - Koen heette die jongen.

 Nu was het zo dat het huizenblok waar wij kringden haaks stond op het huizenblok waarin Aemstel kringde. Maar tegelijk wisten we, door en oplettend lid van Appoggiatura, dat Aemstel aan het picknicken was in het Rembrandtpark. Omdat de avond er naar was dachten wij dat het misschien leuk was Aemstel op zijn beurt een loer te draaien. Het idee was om te zien of we alle woonkamermeubels op de kop konden gaan zetten, op te stapelen op het balkon of aan het plafond te plakken - let wel; het idee. Maar waar een wil is, is een weg en wij stonden op om ons naar het kringhuis van Aemstel te vervoegen.

 Hoe groot was onze verbazing, toen wij vanuit het trappenhuis in ons huizenblok de ontvoerde DV op een balkon op het andere huizenblok zagen zitten. De arme jongen (waarvan het gerucht ging dat hij ernstig verwaarloosd op 4jarige leeftijd als vondeling was gevonden met een riem aan een boom in het bos) was verstoken van voedsel en aandacht moederziel op het balkon gezet - een traumatische ervaring zou je denken, met slechts één bewaker in de woonkamer van het kringhuis van Aemstel. Dit konden we niet over ons hart verkrijgen en we besloten te zien wat we konden doen om hem te helpen.

Binnenkomend in de woonkamer waar dispuut Aemstel kring hield bleek dat de bewaker die dispuut Aemstel had uitverkozen in wezen een angsthaas was, want bij de aanblik van een groep buurtende Appoggiaturanen trok hij wit weg en drukte zijn snor. Manmoedig had hij nog geprobeerd de sleutel van de deur naar het balkon in te slikken (naar verluidt nadat hij heeft geprobeerd het anaal te verbergen), maar het mocht niet baten. We bevrijden de DV van Pampus uit zijn benarde positie en nodigden hem in onze locatie.

Toen Pampus hier lucht van kreeg lieten ze weten graag weer met hem verenigd te worden - maar dat ging ons te gemakkelijk. Aemstel had een strafbare daad begaan door de jongen zo alleen en hongerig op het balkon te laten, en zou daar wat ons betreft (zijn wij dan de énigen met rechtvaardigheidsgevoel?) voor moeten boeten. En we wisten dat we dat het beste konden doen met Gijsbrecht in ons bezit. We stelden de ruil voor aan Pampus.
De DV van Pampus naar Pampus en de kip van Aemstel naar Appo, zogezegd.
Pampus had echter vergelijkbare plannen en wilde Aemstel de ontvoering van de DV graag betaald zetten. Natuurlijk moet je elkaar als disputen soms wat gunnen, maar Pampus had net dit jaar het levenslicht gezien, de DV was hevig getraumatiseerd en eigenlijk is het nog nooit echt gezellig geweest in die club, dus wij vonden dat we dit klusje beter konden opknappen. Als blijk van hun onkunde en slechte onderhandelingsstrategieën kwamen ze met een diepvrieskip aan, van de Albert Heijn, die na te zijn volgespoten met water en groeihormonen zijn enkele maanden levend bestaan heeft gesleten op twaalf vierkante centimeter, toen doodgemarteld, ingevroren en te koop aangeboden bij de supermarkt, tot een zo mogelijk nog zinlozer einde kwam door op deze manier door dispuut Pampus misbruikt en uiteraard onopgegeten weggegooid te worden - nee Pampus moest nog wel wat volwassener worden. Uiteindelijk kwam Pampus dan toch met Gijsbrecht op de proppen en wij complimenteerden hun gehoorzaamheid.
Als beloning hadden we het volgende bedacht: Pampus mocht met Aemstel ravotten (in hun geval, ze met waterballonnen bestoken - dat vinden ze leuk daar, met waterballonnen gooien) op het moment dat wij Aemstel zouden vragen een liedje te zingen om hun kip terug te krijgen. Pampus zou zich verstoppen en ze op het moment suprême, als Aemstel liedjes zou zingen voor hun kip, ondergooien met water. Saillant detail is dat Pampus dan onder ons balkon zou moeten doorlopen en wij hadden de emmers water al klaar staan...
Helaas, Pampus kon de spanning niet aan en kwam vroegtijdig naar voren, dispuut Aemstel sloeg op de vlucht en de kip bleef in ons bezit. Pas later hebben we met een speciale herenigingsavond de kip weer teruggegeven.

De geschiedenis heeft ons Aemstel doen kennen, slecht voorbereid als ze waren op onverwachte momenten en in ongepaste adoratie voor een smakeloze kip, het heeft ons Pampus doen kennen, jong en onbezonnen, domweg dom en erg onvolwassen, maar het heeft ons vooral onszelf doen kennen, in contrast met de anderen, als dispuut dat berekenend aan het langste eind trekt en uiteindelijk alleen maar kan lachen om de speelpartijtjes van de anderen onder ons balkon.